عصاره ی دانه ی قهوه باعث کاهش التهاب و کاهش مقاومت به انسولین در سلولهای موش گردید

11اکتبر 2019 - هنگامی که دانه های قهوه پردازش و بو داده می شوند، غلاف و پوسته ی نقره ای دانه ها جدا و اغلب توسط تولید کنندگان قهوه در مزارع رها می شوند.

محققان علوم غذایی و تغذیه انسانی در دانشگاه ایلینویز به پتانسیل ترکیبات ضد التهاب موجود در غلاف و پوسته ی لوبیای قهوه علاقه مند شدند، نه تنها به خاطر فواید آنها در کاهش بیماری های مزمن بلکه بمنظور افزودن ارزش اقتصادی به مواد زائد مراحل فرآوری قهوه که معمولا دور ریخته می شوند.

یک مطالعه ی جدید، که در مجله ی Food and Chemical Toxicology منتشر گردید، نشان می دهد که وقتی سلول های چربی موش ها با عصاره های آبی پوست لوبیای قهوه درمان شدند، دو ترکیب فنولی به نامهای اسید protocatechuic و اسید gallic، به ویژه باعث کاهش التهاب ناشی از چربی در سلول ها شده و سبب بهبود جذب گلوکز و حساسیت به انسولین شدند.

این یافته ها نشان دهنده ی فواید مصرف این ترکیبات فعال زیستی است که می توانند به عنوان بخشی از رژیم غذایی و راهکاری برای جلوگیری از بیماری های مزمن ناشی از چاقی، مانند دیابت نوع 2 و بیماری های قلبی و عروقی، مورد استفاده قرار گیرند.

پرفسور de Mejia، استاد علوم غذایی در کالج کشاورزی، و علوم محیطی دردانشگاه ایلینویز می گوید: در آزمایشگاه ما ترکیبات فعال زیستی از غذاهای مختلف و فواید آنها برای پیشگیری از بیماری های مزمن بررسی می شود، مواد فعال زیستی در دانه های قهوه ، در وهله ی اول به دلیل ترکیبات آنها جالب توجه است. مطالعات نشان داده اند که این مواد غیر سمی هستند. و دلیل دوم این است که این فنل ها از ظرفیت آنتی اکسیدانی بسیار بالایی برخوردار هستند.

محققان در این مطالعه، به بررسی دو نوع سلول: ماکروفاژها (سلولهای پاسخ ایمنی) و ادیپوسیتها (سلولهای چربی) و تأثیر ترکیبی از عصاره ها و همچنین ترکیب خالصی از هر یک از آنها بطور جداگانه، بر آدیپوژنز(adipogenesis: تولید و متابولیسم سلولهای چربی در بدن) و هورمونهای مرتبط با آن پرداختند. آنها همچنین تأثیر این مواد را بر مسیرهای التهابی بررسی کردند.

هنگامی که التهاب مرتبط با چاقی وجود دارد، دو نوع سلول نام برده - در یک چرخه - برای افزایش استرس اکسیداتیو و دخالت در جذب گلوکز با هم کار می کنند و وضعیت را بدتر می کنند. به منظور مسدود کردن این چرخه و جلوگیری از بیماری مزمن، محققان سعی دارند تا با از بین بردن یا کاهش هر چه بیشتر التهاب، جذب گلوکز را تسهیل کرده و همچنین به سلامت سلولهای بتا کمک نمایند تا انسولین کافی در بدن تولید شود.

میگوئل ربولو-هرنانز، محقق مهمان در آزمایشگاه de Mejia و نویسنده اصلی این تحقیق، توضیح داد که چگونه نتایج به دست آمده بینشی جدید در مورد مکانیسم عملکرد این عصاره ها و ترکیبات خالص آنها و اثربخشی بالقوه ی آنها برای مطالعات بعدی در انسان یا حیوانات ارائه کرده است.

در این مطالعه، سلولهای چربی و سلولهای ایمنی بدن برای بازآفرینی تعامل آنها در شرایط واقعی، با هم در یک محیط كشت داده شدند.

هرنانز گفت: ما دو عصاره و پنج ترکیب فنلی خالص را ارزیابی کرده و مشاهده نمودیم که این ترکیبات فنلی، بویژه protocatechuic acid  و gallic acid، قادر به جلوگیری از تجمع چربی در سلولهای چربی عمدتا از طریق تحریک لیپولیز [تجزیه ی چربی ها] ، و همچنین تولید ادیپوسیتهای شبه قهوه ای یا چربی بژ هستند.

قابل توجه است که این سلولهای چربی "قهوه ای" به عنوان سلولهای چربی سوز شناخته می شوند و حاوی میتوکندری- یک اندامک مهم در سلول ها است که مواد مغذی را به انرژی تبدیل می کند- بیشتری هستند. در این مطالعه محققان مشاهده کردند که برخی از ترکیبات فنلی قادر به تحریک قهوه ای شدن سلولهای چربی، افزایش محتوای میتوکندری در سلولهای چربی یا ادیپوسیتها هستند.

هرنانزمی گوید: ماکروفاژها در بافت چربی وجود دارند و وقتی بافت چربی بیش از حد رشد می کند، فعل و انفعالی رخ می دهد که باعث تحریک التهاب و استرس اکسیداتیو می شود. ما مشاهده نمودیم که این ترکیبات فنلی می توانند ترشح فاکتورهای التهابی را کاهش داده، و استرس اکسیداتیو را نیز کاهش دهند.

هنگامی که ماکروفاژها با سلولهای چربی تعامل می کنند، تعداد میتوکندری ها در سلولهای چربی کاهش می یابد. داشتن میتوکندری کمتر بمعنای از دست دادن توانایی سوزاندن لیپیدها است. محققان با استفاده از این فنلها دریافتند که این تاثیر ماکروفاژها بر روی سلولهای چربی کاملاً مسدود می شود و سلولهای چربی عملکرد خود را حفظ می کنند.

پرفسور de Mejia می گوید: تركیباتی كه ما آزمایش كردیم توانستند التهاب را در ماكروفاژها مهار كنند. این به معنای مهار بسیاری از نشانگرهایی است كه باعث ایجاد التهاب در سلولهای چربی می شوند. با بررسی ادیپوسیتها، ما دریافتیم که نشانگرهای مختلف مربوط به التهاب نیز در این سلولها مهار شده اند و جذب گلوکز به دلیل وجود حاملین گلوکز بهبود یافته بود.

وی افزود: اکنون ما می دانیم كه با کمک این ترکیبات می توانیم التهاب و ادیپوژنز را کاهش دهیم و چرخه ای را كه به رشد دو نوع سلول كمك می كند و تركیبات بدی را تولید می کند كه بر كل سیستم تأثیر منفی می گذارند، را متوقف کنیم.

محققان همچنین به تأثیر مثبت استفاده از مواد زائد حاصل از فرآوری قهوه بر محیط زیست اشاره کردند.

هنگام فرآوری قهوه، لوبیای قهوه از پوسته ی خارجی آن(husk) جدا می شود، سپس با بو دادن قهوه لایه نقره ای رنگ روی آن نیز جدا می شود. پرفسور de Mejia توضیح داد: این یک مشکل بزرگ زیست محیطی ایجاد می کند زیرا وقتی تولید کنندگان این پوسته ها را پس از فرآوری جدا می کنند، معمولاً آنها را در مزرعه ریخته که پس از مدتی تخمیر شده و سبب رشد کپک ها و ایجاد مشکلاتی در محیط می شوند. 1،160،000 تن پوسته در سال در مزارع باقی می مانند، که به طور بالقوه باعث آلودگی زیست محیطی می شوند.

علاوه بر این ، سالانه 43000 تن silverskin(پوسته ی نقره ای روی دانه ی قهوه) تولید می شود، که به گفته ی پرفسور de Mejia استفاده از آن ساده تر است زیرا بر روی دانه های قهوه باقی می ماند تا صادر شود و در مرحله ی بو دادن در کشور مقصد جدا می شوند.

پرفسور de Mejia می گوید: هنگامی که تولید کنندگان ارزش آن را درک کنند، به جای دور انداختن آن، این مواد را به عنوان یک ماده ی ارزشمند مورد استفاده قرار می دهند یا به شرکتهای تولید مواد دارویی می فروشند. برای حل این مشکل به یک همکاری خوب بین نهادهای دانشگاهی، صنعت و بخش دولتی نیاز داریم، اما با توجه به تقاضای بازار برای چنین محصولاتی این کار بصرفه خواهد بود و بزودی شاهد این همکاری خواهیم بود.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2019-10-coffee-bean-alleviate-inflammation-insulin.html